... but some are more equal than others.
I've always liked this quote from Animal Farm. Today it makes me think of the UN: 193 animals and 5 permanent pigs.
The Security Council was probably a good a idea when it was thought up in the forties. It very likely prevented the world form blowing itself up completely, but when the Cold War ended, the UN should have been seriously rethought.
It is unacceptable that the whole world is being held hostage by China, Russia and the US. It is unacceptable that the fate of oppressed people wholly depends on the presence of oil in the country where they live.
If a country is friends with China, Russia and the US and doesn't have astounding natural resources it can basically do whatever it pleases, UN membership be damned. The friends in high places will make sure the UN doesn't interfere with whatever it is they're doing to their people or neighbours.
I never asked my country to sign up for the UN. If I were asked for my opinion now, I'd say not to bother. Membership fees are very high and there are no discernible benefits.
Is there any hope of some members growing a backbone strong enough to bring about some serious change?
If that happens within a reasonable time frame there might be some Syrians and Palestinians left to enjoy the moment.
But they capture my beliefs perfectly.
"Reality exists in the way it does independently of what any particular person believes about it - no amount of belief is going to change the laws of nature, or the age, scale, development and physical properties of the universe. Therefore the only way to ascertain what is true about nature is to derive our knowledge and understanding from observations of nature itself and adjust our beliefs accordingly.
Considering the demographics of beliefs, both religious and scientific, that exist in the world today, it is a mathematical certainty that most of the people on the planet are entertaining a belief system that is erroneous.
Therefore we must all make the provisional assumption that one or other of our beliefs is incorrect and in need of amendment. To do this we must free ourselves from the pride that convinces us that our beliefs are the right ones, we must not consider being wrong to be shameful, we must not "fall in love" with our beliefs and we must consider it a source of pride when we are willing to change our beliefs when they are no longer in accord with the facts."
The words are by Ed/UppruniTegundanna. Watch the movies he posts and be enchanted, just like I am.
Spent the day near and on the river. The bridge where we waited for the boat happened to be the place where the local kids spend their free time when they're not kicking a football.
It's the first time kids in Senegal have asked me to take their pictures, rather than run away screaming or raising angry fists. I obliged.
Met succes een boom geïdentificeerd.
Een eipakket van een bidsprinkhaan gekregen.
In de stad een gebakje gegeten.
Een verblijf voor het eipakket geknutseld.
De hond uitgebreid geborsteld en "ontstoft".
Nu, een boekje lezen.
Denkpunt van de dag: "Goede bedoelingen leiden niet automatisch tot goede ideeën. Hoe maak je dat aan mensen duidelijk?"
Klaar voor wat zeemzoeterigheid?
1 jaar in Afrika achter de rug.
Ik ben nog altijd blij dat ik hier ben.
Bedenkingen en opmerkingen:
Ik ben niet veel bruiner dan ik was (de volle zon is me te warm).
Ik spreek tot mijn grote ergernis nog altijd geen Wolof. Edulogos houdt me bezig en de mensen die ik hier ondertussen heb leren kennen, spreken allemaal Frans. Ik zou elke dag een uur moeten doorbrengen met iemand die totaal geen Frans spreekt, maar "zou moeten" is natuurlijk nog niet doen. Gelukkig is mijn Frans er tenminste op vooruit gegaan.
Ik ben geacclimatiseerd. Ik denk dat ik dat kan zeggen als ik zit te bibberen als het minder dan 25 °C is.
Ik heb geleerd dat ik heel weinig nodig heb. Wellicht nog altijd meer dan de gemiddelde Senegalees, maar toch. Mijn "uitzonderlijke" wensen zijn: lectuur, mijn laptop en af een toe een ijsje of koude sprite.
Veel dingen die ik vroeger vies vond, zijn nu normaal of positief. Grote dikke spinnen mogen rustig blijven waar ze zijn. Ze eten muggen en dus zijn ze ok.
Ik vind elke dag wel iets in de tuin dat een onderzoekje waard is. Ik heb een grote passie ontwikkeld voor bidsprinkhanen en mieren (naast die voor vlinders en libellen die er al was).
We hebben "maar" 4 extra huisdieren. Het zijn 4 katten en geen ervan is normaal. Poes is een tuxedo kat (veel zwart en een beetje wit). Ze was al goed op weg om een echte straatkat te worden toen we haar gevonden hebben. Ze wil graag in de buurt zijn, maar een knuffelpoes is het zeker niet. Ze blijft vrij schuw en ze is niet opgezet met haar drie stiefbroertjes. Die broertjes komen uit 1 nest dat we gevonden hebben hoog in een haag (wellicht uit het raam gegooid). Fenouille is een cow cat (veel wit en enkele zwarte vlekken). Het is een stevige kater met een piepstemmetje en een ongelooflijk knuffelbeest. Ratteke (eigenlijk Ratatouille) is ook een cow cat en ook een kater, maar het is echt het kneusje. Hij is tenger, heeft een wat te spits kopke en hij wordt veel meer lastiggevallen door vlooien dan zijn broertjes. Dan is er nog Papouille, een heel mooi tijgertje met de scherpste klouwen die ik al ooit geweten heb. Jammer genoeg heeft hij toen hij nog heel klein was per ongeluk tussen de tanden van Kafka gezeten. Hij heeft een stevige slag tegen zijn hoofd en onderkaak gekregen en het is niet echt goed gekomen. Hij is bijzonder traag en hij ziet er ook wat onnozel uit. Als we naar het platteland verhuizen, zal het aantal huisdieren wellicht toenemen. Ik wil kippen en schapen, een ezel,...
Kafka en Bibje hebben de verhuis goed overleefd. Beter gezegd: ze zijn er eigenlijk niet door veranderd. Kafka is nog altijd een gelukkig en speels hondje. Bibje is nog altijd een gestoorde grommelpot.
Heel veel dingen zijn anders uitgedraaid dan verwacht, maar behalve de vrijwilligers, heeft niets tot een teleurstelling geleid. Ik hang Edison aan met zijn "Ik heb niet gefaald. Ik heb manieren ontdekt die niet werken."
Over "de arme kindjes helpen" heb ik heel veel geleerd. Het is heel eenvoudig samen te vatten: dingen geven die niet geschikt zijn voor onmiddellijke consumptie onder toezicht, is nutteloos. Alles wat enigszins verkoopbaar is (en in Senegal is dat veel) wordt ook verkocht. Je kan een vod ruilen voor een proper en nieuw t-shirt en dan weet je dat het daarna geruild wordt voor een tweedehands t-shirt. Het eindresultaat is beter dan de vod, maar toch niet ideaal.
Ik heb een zeer stevige aversie gekregen tegen mensen die zingen.
Je kan je wellicht iets voorstellen bij bijgeloof in Afrika, maar de realiteit ervan kan je echt niet benaderen. Na een jaar hoor ik nog altijd dingen die mij verbazen. Vrouwen die 's nachts in kippen veranderen, kameleons die gebruikt worden om vals geld te maken, salamanders die je eten giftig maken door ernaar te kijken,...
Ik mis de mensen om wie ik geef, maar het geeft me een gevoel van rijkdom dat ik zo veel mensen mag missen.
Mijn allerliefste is en blijft mijn allerliefste en wordt het elke dag een beetje meer.
Samen dit avontuur beleven, is fantastisch.
Het is moeilijk om het allemaal zo samen te vatten. Leven hier is boeiend. Willen leven is boeiend. Ik ben gelukkig. Ik denk niet dat ik drie woorden ooit zou hebben uitgesproken als ik in Europa was gebleven.
Het is een eeuwigheid geleden dat ik nog iets gepost heb op yassatoubab. Dat komt niet door een gebrek aan zin, want ik schrijf en herschrijf elk avond berichtjes in mijn hoofd terwijl ik in slaap val. Ik kom er om de een of andere reden gewoon niet toe.
Mijn dagen zijn gelijk, maar wel vol. Ik sta meestal iets voor negen op. Ik zet koffie en ik begin te werken. Ik lees en beantwoord mijn mails, ik kijk betalingen na, ik werk aan een cursus,... Als snel is het twee of drie uur later en wordt het tijd om wat rond te lopen. Meestal ruim ik dan wat op of ga ik in de tuin werken. De planten hebben een groeispurt en er valt altijd wel iets te snoeien. De tuin heeft natuurlijk wel wat van zijn aantrekkingskracht verloren. Begin februari verhuizen we (bestemming nog onbekend) en dus moet ik de tuin achterlaten.
Aan dat almaar achterlaten komt gelukkig een einde. We hebben grond gekocht of misschien beter hier: we zijn grond aan het kopen. Met een beetje geluk kan ik binnenkort mijn eerste bomen planten. Er staan er al een paar, maar ik wil er andere en veel. Ik ben volop aan het opzoeken welke bomen goed groeien in een savanne en waarvoor ze kunnen worden gebruikt. Idem voor groenten. Het dorp (Lampsar) ligt op een km en 600 m achter ons terrein ligt de rivier. We hebben al plannen voor kayaks :).
Na de tuin kruip ik meestal nog wat achter mijn bureau. Wanneer de muggen het me te lastig beginnen te maken, trek ik mij terug achter/onder mijn muskietennet. Tijd voor een boek, een sudoku en tv.
Deze dagen is het "fris". Overdag is het aangenaam warm, rond 25° (denk ik), maar 's avonds koelt het behoorlijk af. Ik slaap zelfs met een deken! Het is natuurlijk nog altijd stukken warmer dan in België nu, maar het is toch vreemd om te ervaren hoe snel je je aanpast aan een klimaat. Toen we pas aankwamen was het weer zoals nu en we vonden het wel grappig dat de Senegalezen klaagden over de koude. Nog geen jaar later, vind ik het ook "koud".
Voor de rest: Joeri heeft veel werk; Pambay is vertrokken; we ontvangen geen vrijwilligers meer; de poes is (waarschijnlijk) zwanger; 1 van de kittens is ziek; de twee honden stellen het heel goed; ik volg twee rupsen; ik lees momenteel de biografie van Muhammad Yunus en misschien ga ik vanavond of morgen wel schaken met mijn vader.
